Over trouw zijn

Over trouw aan mezelf zijn. Trouw aan een eerder genomen weloverwogen en bewust besluit. En trouw aan mijn verantwoordelijkheid voor de bedding van een groep. En dat dat soms toch wel lastig is.

Afgelopen voorjaar heb ik de eerste cursus Vrouwelijke Seksualiteit gegeven. Met een mooie groep vrouwen op pad om diep in ons lijf thuis te mogen komen, ons te verbinden met onze enorme levenskracht en creativiteit en alles aan te kijken wat we onderweg tegen zouden komen. Het is niet voor niets dat veel vrouwen voornamelijk uit hun hoofd en/of uit hun hart leven. Er zit (vaak ook onbewust) zo veel weerstand op vrouwelijke seksualiteit. Denk aan angst, schaamte, pijn en verdriet. Als je aan deze ontdekkingsreis begint of er een stapje verder in wil gaan, dan kom je jezelf vroeg of laat tegen. Dat is prima, en onontkomelijk. Maar goed, het vraagt wel bedding en veiligheid. Als cursusleidster ligt de verantwoordelijkheid daarvoor bij mij. Niet dat ik in mijn eentje de veiligheid maak of breek, daar zijn we als groep met z’n allen bij.


22089563_1747678808638887_4936563502066602249_nWaar ik zelf vaak niet zo’n last van heb en dus ook onvoldoende bij stil gestaan heb, is wat het doet met de energie en de veiligheid als een van de vrouwen uit de cirkel een keer niet aanwezig is. Tuurlijk kan altijd gebeuren.. als iemand ziek is, kan ze er niet bij zijn. Toch is ze er dan in energie wel vaak bij. Het is de intentie die leidend is? Die eerste keer wist ik echter al van tevoren dat een aantal vrouwen er een bijeenkomst niet bij zou zijn. Ik heb onvoldoende stil gestaan met wat dat in de groep deed, hoe dat raakte. Ook toen iemand halverwege afscheid nam omdat ze voelde dat ze haar doel bereikt had.

En ik heb me voor de tweede ronde heel bewust voorgenomen om van iedere vrouw de intentie te vragen er elke avond van de vijf bij te zijn. En ik merk dat ik daar even heel bewust bij stil wil staan. Goed ook om weer even neer te tikken hoe het de eerste keer gegaan is. Ik heb de start van de tweede cursus uitgesteld omdat ik nog niet voldoende aanmeldingen had van vrouwen die er alle avonden bij konden zijn. In principe staat de eerste avond nu voor 12 oktober gepland. Ik ben wat aan het dubben, want nog steeds niet voldoende aanmeldingen. Sterker nog, een enthousiast vrouw heeft zich zelf af moeten melden wegens een verplichting van haar werk waardoor ze er niet meer alle avonden bij kon zijn. En zo heb ik veel reacties gehad van geïnteresseerde vrouwen die één van de avonden niet kunnen.

Als ik daar net als vorige keer mee akkoord was gegaan, dan was mijn groep alweer vol geweest. Oh en dat raakt me. Het raakt aan mijn verlangen om met de volgende groep vrouwen op pad te gaan en dit mooie werk te doen. Ik wil niet weer uitstellen of annuleren. Ik wil door. En daar komt die trouw-vraag op. waarbij ik meteen heel stevig voel dat het goed is. Hoe lastig misschien ook.

Als ik onvoldoende deelnemers heb, kan ik gewoon niet op pad. Kennelijk is het dan niet de bedoeling. En mag ik vast voorzichtig naar het voorjaar kijken. Data ver vooruit plannen. Voorbereiden voor de vrouwen die aangaven de volgende ronde aan te willen sluiten… Het einde van de winter meepikken waar van binnen van alles gaat rommelen en verlangen. Wat een mooiere tijd dan de lente te kiezen voor ontluikende vrouwelijke seksualiteit…? Oh ik weet het nog niet… Wel dat ik een mooie les van het leven krijg over trouw zijn aan dat wat ik belangrijk vind.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *