Over aanpassen en seksualiteit

Oh die aanpasmodus… herken je ‘m? Dat je jezelf ineens iets ziet doen of hoort zeggen waarvan je weet dat het niet klopt? En niet van jou is? Of dat je gewoon ja zegt, terwijl je toch echt duidelijk een dikke nee voelt? De vanzelfsprekendheid waarmee je je zo makkelijk aanpast en voegt…? Een prachtige eigenschap, voegen… Als water, mee met de stroom, of in flow… overgave… De ultieme ‘ja’ als het ware…

image-2017-04-13Wij vrouwen kunnen dat doorgaans heel goed… Ik ken trouwens ook de nodige mannen die dat doen. Een kenmerkende overlevingsstrategie die wij toepassen, veelal onbewust, om veilig te blijven en er bij te horen. Een patroon dat we van kinds af aan meedragen en toepassen. Onbewust misschien wel omdat het zich gevormd heeft in de tijd dat we als kind nog niet in woorden dachten? Maar wel dondersgoed aanvoelend wat we wel en niet moesten doen om aandacht te krijgen, erbij te horen en dus te overleven. Zo hebben we onze ongewenste delen naar de schaduw verwezen en de sociaal wenselijke in het licht. Zo leren we wat de bedoeling is. En dat wordt volop bekrachtigd door alles wat daarna zien en meemaken…

En meebewegen, aanpassen overgave zìjn ook prachtige eigenschappen. Het wordt alleen lastig als die eigenschappen hun eigen leven gaan leiden… als je niet meer zelf beslist wanneer je ze inzet of niet. Of nog pijnlijker – en zo herkenbaar – als je wel bewust kiest voor aanpassen omdat je bang bent voor de gevolgen… Dat je niet wil teleurstellen… dat je een beeld hoog wil houden… Poeh…

De weg naar binnen die heb ik al even gemaakt. En van mijn hoofd naar mijn hart op zich ook. Alleen dat vanuit mijn hart en in liefde leven maakte juist dat ik steeds vaker aan mezelf voorbij ging. Ik was veel te veel bij anderen, ik gaf, ik paste aan, ik voegde…

Pas toen ik werkelijk de diepte in durfde, mijn schaduw vol in de ogen durfde te kijken en van mijn hart naar mijn bekken durfde te zakken, kon ik bij mezelf blijven. Steeds beter, steeds vaker… Door angst, pijn en schaamte heen. Een liefdevolle dikke ja tegen mezelf. En daardoor soms ook een nee tegen anderen. Uit die vanzelfsprekende aanpassingsmodus. Niet dat angst voor afwijzing of voor de gevolgen verdwenen is hoor. Die zijn er nog steeds, alleen ervaar ik nu dat ik ze kan dragen.

De weg naar binnen, en dan omlaag. Naar je vrouwelijke seksualiteit. Een aanrader. Niet omdat je leven dan alleen nog maar hoezee en hosanna is. Wel om steeds meer jezelf te zijn. Sprankelend, levendig en midden in het leven.

Op 18 mei start ik met een groep vrouwen die het aandurven hun eigen schaduw en toestanden onder ogen te zien. Vijf avonden met elkaar de diepte in en in een veilige bedding los mogen laten wat niet meer dient. Wees welkom, er zijn nog plaatsen.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *