Maar hoe dan..?!

Eerder deze week schreef ik een stukje over moeilijk doen, of juist niet. En dat ik een fijner leven heb sinds ik niet meer zo moeilijk doe. Niets nieuws onder de zon. Ik schreef het jaren geleden al op mijn website, dat ik een geluksvogel ben.

“Inmiddels een geluksvogel dus. Hoe dat zo gekomen is? Ik ben gestopt met worstelen. Ik doe niet meer zo moeilijk. Het is wat het is en dat zie ik onder ogen. Ik geloof namelijk dat we het onszelf vaak veel te ingewikkeld maken. Letterlijk in-gewikkeld, in wikkels dus. En sinds ik gestopt ben met ingewikkeld doen, is mijn leven zo veel makkelijker en prettiger geworden. Hoe meer ik mezelf ontwikkel, hoe meer ik verwachtingen, rollen, oordelen en toneelstukjes los kan laten. Dat is niet altijd makkelijk maar levert zo enorm veel meer op: het pure (be)leven, de plussen en de minnen, perfect mezelf zijn…”1618678_469764816479574_103748673_n

In de loop der jaren zijn er steeds mensen geweest die op dit stukje aanhaakten. Dat wil ik ook! Deze keer kreeg ik de vraag: ja maar hoe dan? En daar moest ik echt even over denken. Want inmiddels sta ik er niet meer zo bij stil hoe ik dat dan doe. En al zou ik het weten… Ik geloof dat dit wat ik doe op deze manier voor mij werkt. Geen idee wat voor iemand anders werkt. Wat dat betreft geloof ik diep in de eigen wijsheid die we allemaal hebben. Ik denk wel dat er een paar algemeenheden zijn die kunnen helpen bij makkelijker in het leven staan. Haha in ieder geval waarvan ik nu geloof dat ze dat zijn. Ik dacht voor ik begon te tikken dat ik even een kort stukje zou schrijven, maar al schrijvende komen er steeds meer oh-ja’s langs.

Oh ja ik ben niet zo consistent in wat ik geloof. En oh ja ik ben zo’n oppurtunist die gelooft in wat op dat moment het beste past. Oh ja en ik geloof soms ook in twee dingen die elkaar eigenlijk uitsluiten. En het helpt ook dat ik vrij naief ben. Daar soms ook bewust voor kies. Ik laat mij liever een keer een oor aannaaien dan steeds op mijn hoede te moeten zijn.

Maar goed, zo zijn er een paar dingen die ik geloof (doorgaans dan ;)waarvan ik denk dat ze helpend zijn bij het stoppen met worstelen. We hebben meer last van hoe we vinden dat het moet zijn, dan van hoe het daadwerkelijk is. Dingen krijgen pas betekenis wanneer we die eraan geven. In mijn dagelijks leven betekent dit voor mij dat als ik me ergens aan stoor of door laat raken, dat ik dan een pas op de plaats maak.. Hé wat gebeurt hier? En dat dus letterlijk, ik neem letterlijk waar wat er gebeurt. Wat de feitelijke gebeurtenissen zijn, wat ik daar van vind en wat ik daarbij voel. De feitelijk gebeurtenis is wat het is. En wat ik ervan vind en bij voel, dat is van mij. En daar kan ik iets mee. Zelf. En soms niet, dan heb ik hulp nodig van een duidelijkere spiegel. Of iets raakt me zo diep in iets ouds, in iets pijnlijks dat ik er niet 123 iets mee kan. En dan laat ik iemand meekijken. Vaak gebeurt er al iets als ik gewoonweg deel wat er gebeurde, als ik de veiligheid ervaar om in al mijn kwetsbaarheid te kunnen delen. Bottomline is dat ik volledige verantwoordelijkheid neem voor alles wat ik voel, denk, ervaar en vind.

Het recept voor niet meer moeilijk doen lijkt me dus gewaarwording, bewustwording en eigen verantwoordelijkheid. Ik dacht eerst dat loslaten er ook bij hoort maar dat heb je dan intussen al gedaan volgens mij. Op het moment dat je je toe-eigent wat je er allemaal van vindt, en hoe het zou moeten zijn. Simple comme bonjour :) Makkelijker gezegd dan gedaan? Nou tot hier denk ik niet. Wat er achter aan komt – doen wat je te doen staat – dàt is makkelijker gezegd dan gedaan. Oh haha en dat zegt vast van alles over mij. Maar de kern van moeilijk doen – of niet, zit ‘m voor mij daarvoor.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *