De makkelijke weg

De natuur is mijn onuitputtelijke bron voor inspiratie hoe te leven, ze leeft me voor. Ze laat de makkelijke weg zien. Zoals het gewoon gaat. De bomen laten in deze tijd gewoon hun bladeren los. Keren gewoon weer naar binnen. Ogenschijnlijk gewoon kaal, er gebeurt niets. Maar binnenin spelen zich de meest ingenieuze processen af. En als het weer warmer wordt dan gaan we zien wat er mag ontluiken. Zo gaat dat. Gewoon.

Een vriendin plaatste vorige week een foto op FB van krokussen die net hun kopje weer boven de aarde uitstaken. In de herfst. Dat doen ze dus ook gewoon. Een kort rondje, en ze zullen straks ook gewoon vergaan. Zonder drama. Zonder worsteling. De makkelijke weg. Zo is het gewoon. Ook dus als het anders loopt dan het zou moeten lopen. Of anders dan het meestal loopt, dan we inmiddels verwachten.

Ik heb binnen mijn gezin op dit moment een toestand. Er loopt iets anders dan het zou moeten lopen. Ik ben niet direct partij, ik sta aan de zijlijn. Maar joh wat een drama en wat een worsteling. Vooral in mij. Wanneer doe ik goed? De makkelijke weg is niets doen, de situatie op zijn beloop laten. Gewoon. Toch?

Maar is dat ook de makkelijke weg als mijn hele lijf nee roept? Als de leeuw in mijn moederhart gewekt is? Is dan de makkelijke weg niet juist om te brullen…? En zonodig te vechten? Alles in de waagschaal stellen om mijn welpjes te beschermen…? Gewoon?

Poehpoeh, soms is die makkelijke weg volgen maar ingewikkeld. Vooral als de welpjes al best groot zijn. Als het goed is dat ze zelf aan het leven leren. Als ze laten zien dat ze al heel goed op eigen pootjes kunnen. Als ze me tegelijkertijd nog steeds weten te vinden als er een hap uit hun oor is, of een stekel in hun poot.

Ik merk dat ik deze keer niet zo goed weet welke stroom te volgen. Ook omdat ik weet hoe gemakkelijk het is om in comfortabele gewoonten te blijven hangen. Zelfs als ze niet meer goed voor je zijn. De invloed van het verhaal van mijn leven. Ja… dat is het. Ik sta op het punt een hoofdstuk af te sluiten. Een zo-deden-we-het-altijd. De realiteit laat me namelijk zien dat we het kennelijk helemaal niet meer zo doen. Dat ik vertrouwd heb op iets van toen. Wat toen het beste was en dat nu zijn waarde verloren heeft.

Ik sta, ik brul. Het is goed. Hier is de grens.
En het ongemak, het schuldig voelen…? Ja dat is er ook. Mag er zijn. Heel veel liefde daarvoor, voor wat het ooit was. Daar mag ik nog wat van de natuur leren. Ik ken geen dieren die zich schuldig voelen omdat ze een code breken, een hoofdstuk sluiten. Maar ja, het moet ook niet te makkelijk worden…😉

22195625_1336161853173195_7900438538461046382_n

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *