Mala’s maken…? Waarom dat nou weer…?!

Ik draai al een tijdje om mala’s heen. Een mala is zo’n prachtige boeddhistische gebedsketting, van oudsher gebruikt om te mediteren en om het aantal mantra’s bij te kunnen houden. Daarnaast vind ik het ook een heel mooi sieraad. Ik ben sowieso dol op edelstenen waarin ik de meeste varianten langs zie komen. Zo mooi… En ze zijn ook zo krachtig. Tenminste, ik geloof wel in de werking van edelstenen, dat ze bekrachtigend werken.

Alleen de mala’s die ik tegen kwam waren ook altijd behoorlijk aan de prijs. En dan net niet spot on. Ik was dus nog niet overstag, maar ze bleven wel roepen… Daarbij schoot elke keer als ik er een tegenkwam de gedachte door me heen dat ik dat toch ook wel zelf moest kunnen…? En toen ik er achter kwam dat mala’s opgeladen worden door het gebruik, werd dit idee steeds sterker. Wat moet er dan wel niet gebeuren als je ‘m zelf maakt…? Wowwww…

Nou houd ik er wel van om creatief bezig te zijn. Koken vind ik leuk, recepten uitproberen, zelf lekkere dingen bedenken. En ik ben ook alweer een tijdje aan het haken. Heerlijk om al doende zo onder mijn handen iets te laten ontstaan…

Een paar weken geleden sprak ik mijn vriendin Mirjam. Mirjam en ik kennen elkaar al wat langer van zien, en de laatste tijd kruizen onze paden elkaar steeds vaker. Zo kwamen we erachter dat we heel veel zelfde interesses hebben… persoonlijke ontwikkeling, werken met vrouwen, de natuur, spiritualiteit, lekker en gezond eten… Toen ik Mirjam dus die keer sprak, vroeg ik haar of het haar ook leuk leek om een eigen mala te maken en of we dan samen… Het leek mij leuk om het helemaal zo te doen zoals het hoort en een echt traditionele mala te maken. En laat haar nou net zo enthousiast zijn als ik. En laat Mirjam daarbij nou de mooiste verhalen kunnen vertellen, en de prachtigste rituelen kennen.

17155902_720503528128805_6228942969134211116_n

Ik kan ook wel een verhaal vertellen, alleen ik weet vaak nog maar ongeveer hoe het zat, en onthoud vaak alleen de clou of de uitkomst. Mirjam lepelt het in de mooiste geuren en kleuren op allemaal en dat vind ik zo inspirerend. Daarbij heeft ze ook de mooiste stralende ogen die ik ooit gezien heb.. Dus super om samen mee aan de slag te gaan, samen onze mala’s maken…

En tja… het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Want laten we nou nergens een workshop kunnen vinden die zowel het creatieve als het spirituele aspect zo benadert op de manier die wij zo gaaf vinden… En laten we nou ook alletwee ervaring met coachen en trainen hebben… Nou ja, en hoe gaaf zou het zijn als wij anderen dit ook kunnen bieden…? Je eigen krachtsymbool…! En zo werd Maak je Magische Mala geboren…

Vanuit onze eigen behoefte aan een unieke mala. Helemaal doordrongen van onze eigen intenties. Precies afgestemd op wat wij nodig hebben. Op onze eigen unieke kracht. Op onze eigen verlangens. Bewust onze intenties neerzetten dus en ze verbinden aan een traditioneel geknoopte mala, aan elk van de 108 kralen, en aan elke knoop. Hoe gaaf is dat?

Zo leuk dat mijn verlangen om het creatieve aspect meer in mijn werk te laten terugkomen, nu ineens zo mooi uitkomt…!

Maak je Magische Mala dus. Bij ons is dat niet alleen een ketting rijgen. Nee, wij bieden een waardevolle dag voor jezelf met rituelen, bewustwording, je herverbinden met je verlangens en de gelegenheid om jouw intenties echt neer te zetten in deze wereld.

Zaterdag 29 april organiseren wij onze eerste workshop bij De Verbindende Factor in Nuenen, 5 minuten van Eindhoven. Hij staat net uit en hij stroomt al vol. Super…!

Mocht je je geroepen voelen… er is nog plaats. En je bent welkom. We nemen je graag mee in een inspirerende dag vol rituelen, bewustwording, creativiteit en… magie! En er staat al een tweede editie te trappelen. Daarover eind deze week meer.

Wil je graag op de hoogte blijven? Like dan onze facebookpagina Magische Mala. We delen daar ook allerlei leuke mala-weetjes. Voor vragen of aanmelden graag een bericht naar magischemala@gmail.com of neem gewoon contact met me op.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ritueel. Yule..

Ik vind het zo bijzonder hoe bepaalde dingen pas op een gegeven moment op je pad komen. En als ze dan komen, dat ze zo overduidelijk zijn – en van zoveel kanten tegelijk komen, dat je niet begrijpt dat je ze nooit eerder gezien hebt.

y6-solstice-gathering Zo’n ervaring heb ik nu met Yule. Yule is een keltisch feest waarmee de terugkeer van het licht gevierd word. Het is het feest van de midwinter. De nacht van 21 op 22 december is de langste nacht van dit jaar. Daarna worden de dagen weer langer, het licht keert terug.

Een paar weken geleden hielp is Senna met het leren van geschiedenis. We lazen hoe de rk-kerk Europa bekeerde en hoe dat niet zonder slag of stoot ging. Mensen ‘bekeerden’ zich voor de bescherming die geboden werd maar bleven hun eigen heidense feesten gewoon vieren. Dat was niet de bedoeling natuurlijk en de kerk heeft de bestaande feesten vervolgens gekoppeld aan christelijke gebeurtenissen. Knap staaltje omdenken ;) Zo vieren we intussen dus met Kerst de geboorte van Jezus. Het heeft er alleen alle schijn van dat hij niet midden in de winter geboren is. Maar goed, dat terzijde. Daar kwam Yule met geschiedenis leren te voorschijn.

Daarnaast kwam daar ineens Mirjam op mijn pad, die de prachtigste verhalen deelt over onder andere de Keltische jaarfeesten. Ik zag haar en haar vieringen al langer voorbij komen, alleen leerde ik haar nu beter en van dichtbij kennen. Wauw, wat een bijzondere vrouw…

Zij schreef onder andere over de tijd voor Yule, de tijd om naar binnen te keren, de tijd voor rust, stilte en introspectie. Terug naar de essentie, net als de bomen. En dat resoneerde zo met hoe ik mezelf de afgelopen maanden voelde. En waar ik me in eerste instantie enorm tegen verzette (met alle toestanden en rot voelen van dien ;) Het idee van de jaarfeesten en waar ze voor staan, was zo helpend en fijn. Het heeft me geholpen om toe te geven aan mijn behoefte om me terug te trekken en het klein te houden. Me er heerlijk in te wentelen.

En zo komt Yule ineens van alle kanten binnen.
Deze week dus de zonnewende… We gaan weer op weg naar de lente. Er mag weer van alles gaan ontluiken, voorzichtig weer naar buiten en dan de volle pracht van het bloesemen…

Wat op internet neuzend kwam ik een mooi ritueel voor de langste nacht tegen. In meerdere varianten, ik kies voor de eenvoudige… ;)

  • Zoek een mooie (droge) tak,
  • Schrijf drie wensen op drie briefjes: één voor jezelf, één voor iemand die je lief hebt, en één voor de wereld,
  • Hang deze briefjes met rode linten of touwtjes aan de tak.
  • Als je met meerdere personen bent, alle wensen kunnen aan dezelfde tak.
  • Verbrand de tak met de wensen tijdens Yule buiten, de rook neemt de wensen mee naar de goden…
  • En… be careful what you wish for ;)

Ik ga straks het bos in op zoek naar een mooie tak. En woensdagavond, dan vier ik Yule. Dan stuur ik mijn wensen naar de goden. En of jij nu viert of niet… ik wens je een mooie Yule, en een fijne kerst vast.

Liefs Helen

 

Posted in Feest, oefening, Synchroniciteit | Leave a comment

Metafoor van de bus

Ik ben dol op metaforen. Ze doen zo makkelijk een kwartje vallen. Zo echt, zo diep van binnen.

In Samen Eigen Stappen Zetten – de ontdekkingsreis die ik met een groep vrouwen maak waarin we samen The Little Book of Big Chance van Amy Johnson doorwerken om zonder wilskracht onze slechte gewoontes te doorbreken – ging het deze keer over het bewust even stoppen of een pauze nemen als je de neiging ervaart tot een slechte gewoonte waar je graag vanaf zou willen.
bus-22114_960_720

Net als dat je niet zonder meer in elke bus stapt die langs je huis rijdt, zo hoef je ook niet aan elke gedachte of neiging die voorbij komt gehoor te geven.

Daar leuk over doorkauwend bedenk ik me dat je als kind nog vol vertrouwen kunt denken dat elke bus naar oma gaat omdat jullie immers met de bus naar oma gaan… En dat er op een gegeven moment het besef komt dat er verschillende lijndiensten zijn en dat je dus inderdaad even moet kijken of je ook daadwerkelijk in bus naar oma stapt.

Over kinderlijke logica gesproken… Zo wist ik vroeger de weg naar Italië: bij de grote fontein de snelweg op en dan steeds rechtdoor… :)

Terug naar de bussen… Wat gewenning doet als er altijd maar één lijn bij jouw halte stopt en je dus nooit hoeft te kijken welke bus er stopt. En dat je dan ineens in een verkeerde bus kan zitten als er ineens door een wijziging in de dienstregeling ook een andere buslijn daar stopt.

En dat is misschien nog helemaal zo erg niet. Wie weet op wat voor bijzondere plaats je uitkomt…? Maar stel dat je het daar niet naar je zin hebt, dat je daar niet heen wil? En stel dat je toch maar gewoon de eerste de beste bus blijft pakken die op jouw halte stopt? Soms heb je dan geluk en heb je de goede bus. Maar je hebt ook regelmatig dat je de verkeerde bus te pakken hebt.

Dan is het toch heel logisch en heel helpend dat je even kijkt welke buslijn langskomt voordat je instapt…? Dat doen we automatisch dan… Toch? Als er een bus aankomt in de verte (neiging komt op), even pas op de plaats, ogen knijpen en goed kijken welk nummer er op de bus staat (pauze, en overweging), en dan de beslissing om je hand op te steken, de bus te laten stoppen en daadwerkelijk in te stappen. Of om dat niet te doen.

En misschien baal je wel even dat het niet jouw bus is en dat je dan nog even in de kou of in de regen staat. Maar goed.. zo is het dan. Dan heb je het misschien even koud maar beter dat dan weer op die stomme plaats uitkomen waar je niet heen wil.

Oh en trouwens, mocht je je een keer vergist hebben en toch verkeerd zitten, dan kun je ook de volgend halte uitstappen en teruglopen. Het zou toch raar zijn als je blijft zitten…? zo van: “ach, ik zit nu toch al verkeerd, dan rijd ik maar tot het einde aan mee… Morgen is weer een dag”.

En ik weet niet hoe het voor jullie is… maar ik heb dat dus heel vaak gedaan… de niets-meer-aan-te-doen-of-arme-ik houding… Beetje suf J

Maar die metafoor zo met die bus… Ik kan er wel wat mee :)

Liefs,

 

 

Posted in Algemeen, doorbreken overlevingsmechanisme, patronen, Persoonlijke ontwikkeling, Uncategorized | Leave a comment