De spiegel die onze kinderen ons voorhouden

22008287_1743024152437686_3245640260169920179_n

Oh wat is het soms pijnlijk en voel ik me machteloos bij de boodschappen die we onze kinderen onbedoeld mee geven…

Boontje komt om z’n loontje als ze voor zichzelf opkomen. Of boos worden. Of iets echt niet willen. Ja dat is soms onhandig maar hoe leren we onze kinderen in vredesnaam voor zichzelf te staan, op hun kracht te vertrouwen, trots op zichzelf te zijn en af te durven wijken, als we ze afstraffen als ze niet zich niet voegen? Als we ze niet serieus nemen als ze zich uitspreken omdat het niet met onze eigen plannen strookt…?

Laten we met zijn allen de bedding zijn, laten we in de spiegel durven kijken die onze kinderen ons voorhouden. Laten we onze kinderen toestaan er helemaal te zijn. Laten we voor ze buigen om hun moed, ons openen voor hun kracht en hun liefde en vertrouwen niet beschamen.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Water en vrouwelijkheid

Zowel in mannen als in vrouwen stroomt mannelijke- en vrouwelijke energie. De een kan niet zonder de ander. Deze energieën vullen elkaar aan en doen ons samen leven. Ik vind de metafoor van water voor vrouwelijkheid en vuur voor mannelijkheid erg mooi.

anastasia-taioglou-214774Vuur. Energie… richting…manifestatiekracht… Wie kan zonder? Zonder vuur zakken we weg in niets, in passiviteit, in zijn. En begrijp me niet verkeerd.. Het is heerlijk om weg te zakken in niets… Om gewoon helemaal te zijn… Maar net zoals stilstaand water op een gegeven moment stroming nodig heeft om haar kwaliteit te behouden, zo komt er ook vanuit ‘zijn’ weer vanzelf impuls en beweging om gezond te blijven.. Dat doet het leven zelf.

Probeer maar eens… Neem er even de tijd voor en ga maar eens op een fijne plek zitten of liggen en alleen maar zijn… Geef je jezelf echt toestemming om helemaal niets te hoeven, helemaal niets te doen. Alleen maar zijn. Gedachten en sensaties laten komen en weer gaan.. Je hoeft er niets mee… Wellicht val je zelfs in slaap.. kan ook. Je wordt vanzelf weer wakker.. En daar lig – of zit – je dan. Gewoon alleen maar zijn. Kijk eens hoe lang je daar in kan blijven. Je zult merken dat er vroeg of laat een impuls, een verlangen of een weet-ik-veel komt – iets anders dan dat je het bedenkt – en dat je als vanzelf in beweging komt. Als een soort geboorte, heel natuurlijk.

Zo heb ik een keer met een van mij dochters op schoot gezeten. Ze voelde zich heel rot en wilde niets meer. Het liefste terug in mijn buik maar dat zat er niet in. Ik ben met haar op schoot gaan zitten zitten. Armen erom heen en liefde. Niets anders dan dat. Op een gegeven moment begon ze te vertellen.. Ah… daar gebeurde al wat. Maar ik bleef op mijn post. Zitten. Zijn. Meer niet. Ze begon langzaam wat meer ruimte te nemen. En na even ging ze achterover liggen op de bank waarop we zaten. Er kwam steeds meer beweging en, ik denk na al met een half uur, stond ze weer op haar eigen pootjes. Nog steeds geraakt, en ook weer met een plan, met perspectief en met de impuls om weer in beweging te komen. Dat is voor mij de kwaliteit van vrouwelijkheid. Zijn met wat er is, meebewegen en niets op hoeven lossen. En hoe van daaruit vanzelf iets ontstaat.

Zo is het met ware vrouwelijkheid, daar zit altijd een kern mannelijkheid of kracht in. Het vuur in het water. Nee, niet letterlijk denk ik. Maar vuur als energie of brandstof? Ja dan weer wel.

Hoe zit het met het water in jou en in jouw leven? Een mooie oefening om bewuster met je vrouwelijke energie om te gaan, is om eens stil bij de kwaliteiten van water en hoe deze in jou en je leven doorwerken. Schrijf maar eens op waar water voor jou voor staat. Wat zijn de kwaliteiten? Hoe zie je ze terug in je leven? Waar zou je meer water willen zien? En waar misschien wel minder? En hoe zuiver is jouw water? Nou ja en zo zijn er nog veel meer dingen die je jezelf kunt vragen. En ja, en ook voor mannen dus.. ☺

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Over aanpassen en seksualiteit

Oh die aanpasmodus… herken je ‘m? Dat je jezelf ineens iets ziet doen of hoort zeggen waarvan je weet dat het niet klopt? En niet van jou is? Of dat je gewoon ja zegt, terwijl je toch echt duidelijk een dikke nee voelt? De vanzelfsprekendheid waarmee je je zo makkelijk aanpast en voegt…? Een prachtige eigenschap, voegen… Als water, mee met de stroom, of in flow… overgave… De ultieme ‘ja’ als het ware…

image-2017-04-13Wij vrouwen kunnen dat doorgaans heel goed… Ik ken trouwens ook de nodige mannen die dat doen. Een kenmerkende overlevingsstrategie die wij toepassen, veelal onbewust, om veilig te blijven en er bij te horen. Een patroon dat we van kinds af aan meedragen en toepassen. Onbewust misschien wel omdat het zich gevormd heeft in de tijd dat we als kind nog niet in woorden dachten? Maar wel dondersgoed aanvoelend wat we wel en niet moesten doen om aandacht te krijgen, erbij te horen en dus te overleven. Zo hebben we onze ongewenste delen naar de schaduw verwezen en de sociaal wenselijke in het licht. Zo leren we wat de bedoeling is. En dat wordt volop bekrachtigd door alles wat daarna zien en meemaken…

En meebewegen, aanpassen overgave zìjn ook prachtige eigenschappen. Het wordt alleen lastig als die eigenschappen hun eigen leven gaan leiden… als je niet meer zelf beslist wanneer je ze inzet of niet. Of nog pijnlijker – en zo herkenbaar – als je wel bewust kiest voor aanpassen omdat je bang bent voor de gevolgen… Dat je niet wil teleurstellen… dat je een beeld hoog wil houden… Poeh…

De weg naar binnen die heb ik al even gemaakt. En van mijn hoofd naar mijn hart op zich ook. Alleen dat vanuit mijn hart en in liefde leven maakte juist dat ik steeds vaker aan mezelf voorbij ging. Ik was veel te veel bij anderen, ik gaf, ik paste aan, ik voegde…

Pas toen ik werkelijk de diepte in durfde, mijn schaduw vol in de ogen durfde te kijken en van mijn hart naar mijn bekken durfde te zakken, kon ik bij mezelf blijven. Steeds beter, steeds vaker… Door angst, pijn en schaamte heen. Een liefdevolle dikke ja tegen mezelf. En daardoor soms ook een nee tegen anderen. Uit die vanzelfsprekende aanpassingsmodus. Niet dat angst voor afwijzing of voor de gevolgen verdwenen is hoor. Die zijn er nog steeds, alleen ervaar ik nu dat ik ze kan dragen.

De weg naar binnen, en dan omlaag. Naar je vrouwelijke seksualiteit. Een aanrader. Niet omdat je leven dan alleen nog maar hoezee en hosanna is. Wel om steeds meer jezelf te zijn. Sprankelend, levendig en midden in het leven.

Op 18 mei start ik met een groep vrouwen die het aandurven hun eigen schaduw en toestanden onder ogen te zien. Vijf avonden met elkaar de diepte in en in een veilige bedding los mogen laten wat niet meer dient. Wees welkom, er zijn nog plaatsen.

Posted in Uncategorized | Leave a comment