Over trouw zijn

Over trouw aan mezelf zijn. Trouw aan een eerder genomen weloverwogen en bewust besluit. En trouw aan mijn verantwoordelijkheid voor de bedding van een groep. En dat dat soms toch wel lastig is.

Afgelopen voorjaar heb ik de eerste cursus Vrouwelijke Seksualiteit gegeven. Met een mooie groep vrouwen op pad om diep in ons lijf thuis te mogen komen, ons te verbinden met onze enorme levenskracht en creativiteit en alles aan te kijken wat we onderweg tegen zouden komen. Het is niet voor niets dat veel vrouwen voornamelijk uit hun hoofd en/of uit hun hart leven. Er zit (vaak ook onbewust) zo veel weerstand op vrouwelijke seksualiteit. Denk aan angst, schaamte, pijn en verdriet. Als je aan deze ontdekkingsreis begint of er een stapje verder in wil gaan, dan kom je jezelf vroeg of laat tegen. Dat is prima, en onontkomelijk. Maar goed, het vraagt wel bedding en veiligheid. Als cursusleidster ligt de verantwoordelijkheid daarvoor bij mij. Niet dat ik in mijn eentje de veiligheid maak of breek, daar zijn we als groep met z’n allen bij.


22089563_1747678808638887_4936563502066602249_nWaar ik zelf vaak niet zo’n last van heb en dus ook onvoldoende bij stil gestaan heb, is wat het doet met de energie en de veiligheid als een van de vrouwen uit de cirkel een keer niet aanwezig is. Tuurlijk kan altijd gebeuren.. als iemand ziek is, kan ze er niet bij zijn. Toch is ze er dan in energie wel vaak bij. Het is de intentie die leidend is? Die eerste keer wist ik echter al van tevoren dat een aantal vrouwen er een bijeenkomst niet bij zou zijn. Ik heb onvoldoende stil gestaan met wat dat in de groep deed, hoe dat raakte. Ook toen iemand halverwege afscheid nam omdat ze voelde dat ze haar doel bereikt had.

En ik heb me voor de tweede ronde heel bewust voorgenomen om van iedere vrouw de intentie te vragen er elke avond van de vijf bij te zijn. En ik merk dat ik daar even heel bewust bij stil wil staan. Goed ook om weer even neer te tikken hoe het de eerste keer gegaan is. Ik heb de start van de tweede cursus uitgesteld omdat ik nog niet voldoende aanmeldingen had van vrouwen die er alle avonden bij konden zijn. In principe staat de eerste avond nu voor 12 oktober gepland. Ik ben wat aan het dubben, want nog steeds niet voldoende aanmeldingen. Sterker nog, een enthousiast vrouw heeft zich zelf af moeten melden wegens een verplichting van haar werk waardoor ze er niet meer alle avonden bij kon zijn. En zo heb ik veel reacties gehad van geïnteresseerde vrouwen die één van de avonden niet kunnen.

Als ik daar net als vorige keer mee akkoord was gegaan, dan was mijn groep alweer vol geweest. Oh en dat raakt me. Het raakt aan mijn verlangen om met de volgende groep vrouwen op pad te gaan en dit mooie werk te doen. Ik wil niet weer uitstellen of annuleren. Ik wil door. En daar komt die trouw-vraag op. waarbij ik meteen heel stevig voel dat het goed is. Hoe lastig misschien ook.

Als ik onvoldoende deelnemers heb, kan ik gewoon niet op pad. Kennelijk is het dan niet de bedoeling. En mag ik vast voorzichtig naar het voorjaar kijken. Data ver vooruit plannen. Voorbereiden voor de vrouwen die aangaven de volgende ronde aan te willen sluiten… Het einde van de winter meepikken waar van binnen van alles gaat rommelen en verlangen. Wat een mooiere tijd dan de lente te kiezen voor ontluikende vrouwelijke seksualiteit…? Oh ik weet het nog niet… Wel dat ik een mooie les van het leven krijg over trouw zijn aan dat wat ik belangrijk vind.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

De makkelijke weg

De natuur is mijn onuitputtelijke bron voor inspiratie hoe te leven, ze leeft me voor. Ze laat de makkelijke weg zien. Zoals het gewoon gaat. De bomen laten in deze tijd gewoon hun bladeren los. Keren gewoon weer naar binnen. Ogenschijnlijk gewoon kaal, er gebeurt niets. Maar binnenin spelen zich de meest ingenieuze processen af. En als het weer warmer wordt dan gaan we zien wat er mag ontluiken. Zo gaat dat. Gewoon.

Een vriendin plaatste vorige week een foto op FB van krokussen die net hun kopje weer boven de aarde uitstaken. In de herfst. Dat doen ze dus ook gewoon. Een kort rondje, en ze zullen straks ook gewoon vergaan. Zonder drama. Zonder worsteling. De makkelijke weg. Zo is het gewoon. Ook dus als het anders loopt dan het zou moeten lopen. Of anders dan het meestal loopt, dan we inmiddels verwachten.

Ik heb binnen mijn gezin op dit moment een toestand. Er loopt iets anders dan het zou moeten lopen. Ik ben niet direct partij, ik sta aan de zijlijn. Maar joh wat een drama en wat een worsteling. Vooral in mij. Wanneer doe ik goed? De makkelijke weg is niets doen, de situatie op zijn beloop laten. Gewoon. Toch?

Maar is dat ook de makkelijke weg als mijn hele lijf nee roept? Als de leeuw in mijn moederhart gewekt is? Is dan de makkelijke weg niet juist om te brullen…? En zonodig te vechten? Alles in de waagschaal stellen om mijn welpjes te beschermen…? Gewoon?

Poehpoeh, soms is die makkelijke weg volgen maar ingewikkeld. Vooral als de welpjes al best groot zijn. Als het goed is dat ze zelf aan het leven leren. Als ze laten zien dat ze al heel goed op eigen pootjes kunnen. Als ze me tegelijkertijd nog steeds weten te vinden als er een hap uit hun oor is, of een stekel in hun poot.

Ik merk dat ik deze keer niet zo goed weet welke stroom te volgen. Ook omdat ik weet hoe gemakkelijk het is om in comfortabele gewoonten te blijven hangen. Zelfs als ze niet meer goed voor je zijn. De invloed van het verhaal van mijn leven. Ja… dat is het. Ik sta op het punt een hoofdstuk af te sluiten. Een zo-deden-we-het-altijd. De realiteit laat me namelijk zien dat we het kennelijk helemaal niet meer zo doen. Dat ik vertrouwd heb op iets van toen. Wat toen het beste was en dat nu zijn waarde verloren heeft.

Ik sta, ik brul. Het is goed. Hier is de grens.
En het ongemak, het schuldig voelen…? Ja dat is er ook. Mag er zijn. Heel veel liefde daarvoor, voor wat het ooit was. Daar mag ik nog wat van de natuur leren. Ik ken geen dieren die zich schuldig voelen omdat ze een code breken, een hoofdstuk sluiten. Maar ja, het moet ook niet te makkelijk worden…😉

22195625_1336161853173195_7900438538461046382_n

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Normaal doen… Huh?

Wat geeft het leven toch een boel inspiratie. Vandaag in het echt gehoord:
“Fijn als je dat voortaan op een normale manier kan doen”
“Uh dit is normaal voor mij… je bedoelt of ik het voortaan op joùw manier wil doen?”

Ik vind het een hele goede om bij stil te staan wat we eigenlijk bedoelen als we vinden dat iets of iemand normaal moet doen. NORMaal. Wat wij normaal vinden zegt zoveel meer over onszelf dan over de ander. Normaal is zo vaag, zo relatief, zo van persoon tot persoon verschillend. Doe eens zoals wij vroeg thuis deden, vraag je eigenlijk. Maar ja dat is al helemaal niet normaal… ;)

Posted in Uncategorized | Leave a comment