Maar hoe dan..?!

Eerder deze week schreef ik een stukje over moeilijk doen, of juist niet. En dat ik een fijner leven heb sinds ik niet meer zo moeilijk doe. Niets nieuws onder de zon. Ik schreef het jaren geleden al op mijn website, dat ik een geluksvogel ben.

“Inmiddels een geluksvogel dus. Hoe dat zo gekomen is? Ik ben gestopt met worstelen. Ik doe niet meer zo moeilijk. Het is wat het is en dat zie ik onder ogen. Ik geloof namelijk dat we het onszelf vaak veel te ingewikkeld maken. Letterlijk in-gewikkeld, in wikkels dus. En sinds ik gestopt ben met ingewikkeld doen, is mijn leven zo veel makkelijker en prettiger geworden. Hoe meer ik mezelf ontwikkel, hoe meer ik verwachtingen, rollen, oordelen en toneelstukjes los kan laten. Dat is niet altijd makkelijk maar levert zo enorm veel meer op: het pure (be)leven, de plussen en de minnen, perfect mezelf zijn…”1618678_469764816479574_103748673_n

In de loop der jaren zijn er steeds mensen geweest die op dit stukje aanhaakten. Dat wil ik ook! Deze keer kreeg ik de vraag: ja maar hoe dan? En daar moest ik echt even over denken. Want inmiddels sta ik er niet meer zo bij stil hoe ik dat dan doe. En al zou ik het weten… Ik geloof dat dit wat ik doe op deze manier voor mij werkt. Geen idee wat voor iemand anders werkt. Wat dat betreft geloof ik diep in de eigen wijsheid die we allemaal hebben. Ik denk wel dat er een paar algemeenheden zijn die kunnen helpen bij makkelijker in het leven staan. Haha in ieder geval waarvan ik nu geloof dat ze dat zijn. Ik dacht voor ik begon te tikken dat ik even een kort stukje zou schrijven, maar al schrijvende komen er steeds meer oh-ja’s langs.

Oh ja ik ben niet zo consistent in wat ik geloof. En oh ja ik ben zo’n oppurtunist die gelooft in wat op dat moment het beste past. Oh ja en ik geloof soms ook in twee dingen die elkaar eigenlijk uitsluiten. En het helpt ook dat ik vrij naief ben. Daar soms ook bewust voor kies. Ik laat mij liever een keer een oor aannaaien dan steeds op mijn hoede te moeten zijn.

Maar goed, zo zijn er een paar dingen die ik geloof (doorgaans dan ;)waarvan ik denk dat ze helpend zijn bij het stoppen met worstelen. We hebben meer last van hoe we vinden dat het moet zijn, dan van hoe het daadwerkelijk is. Dingen krijgen pas betekenis wanneer we die eraan geven. In mijn dagelijks leven betekent dit voor mij dat als ik me ergens aan stoor of door laat raken, dat ik dan een pas op de plaats maak.. Hé wat gebeurt hier? En dat dus letterlijk, ik neem letterlijk waar wat er gebeurt. Wat de feitelijke gebeurtenissen zijn, wat ik daar van vind en wat ik daarbij voel. De feitelijk gebeurtenis is wat het is. En wat ik ervan vind en bij voel, dat is van mij. En daar kan ik iets mee. Zelf. En soms niet, dan heb ik hulp nodig van een duidelijkere spiegel. Of iets raakt me zo diep in iets ouds, in iets pijnlijks dat ik er niet 123 iets mee kan. En dan laat ik iemand meekijken. Vaak gebeurt er al iets als ik gewoonweg deel wat er gebeurde, als ik de veiligheid ervaar om in al mijn kwetsbaarheid te kunnen delen. Bottomline is dat ik volledige verantwoordelijkheid neem voor alles wat ik voel, denk, ervaar en vind.

Het recept voor niet meer moeilijk doen lijkt me dus gewaarwording, bewustwording en eigen verantwoordelijkheid. Ik dacht eerst dat loslaten er ook bij hoort maar dat heb je dan intussen al gedaan volgens mij. Op het moment dat je je toe-eigent wat je er allemaal van vindt, en hoe het zou moeten zijn. Simple comme bonjour :) Makkelijker gezegd dan gedaan? Nou tot hier denk ik niet. Wat er achter aan komt – doen wat je te doen staat – dàt is makkelijker gezegd dan gedaan. Oh haha en dat zegt vast van alles over mij. Maar de kern van moeilijk doen – of niet, zit ‘m voor mij daarvoor.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Over moeilijk doen. Of juist niet.

De laatste dagen ben ik weer wat aan het mijmeren over moeilijk doen. En wat dat dan is. Ik herinner me nog dat een goede vriend me een paar jaar geleden toesnauwde dat ik niet zo moeilijk moest doen. Dat ik helemaal perplex was. Ik moeilijk? op dat moment? Huh? Het was een moment waarop ik er bewust voor koos mijn waarheid te delen, en niet mee te gaan in wat er van me verwacht werd. Ik besloot het spel niet meer mee te spelen. Hij vond dat kennelijk verdraaid lastig. Maar wat is nou moeilijk doen? dit moment

Me dunkt dat ik genoeg moeilijk gedaan heb. Haha en nog. Hoe meer ik ervoor kies open en eerlijk te zijn over hoe iets voor mij is, hoe ik iets zie, hoe eerlijker, puurder en warser van toestanden mijn leven wordt. Althans in de omgang met mensen die ook zo leven, of althans dat trachten te doen. Volle verantwoordelijkheid nemen voor dat wat raakt of dat wat ik vind. Beseffen dat dat mijn waarheid is, en niet dè waarheid. En dat mijn waarheid best wel naast die van jou kan. En naast die miljoenen anderen. Dat wat ik vind en ervaar eigenlijk nooit iets over jou of over de ander zegt. Zo bevrijdend om zo samen met anderen te kunnen zijn en leven. En dat het soms lastig is als mensen zich ineens aangevallen voelen en dat dan bij mij neerleggen.

Dat daar dat moeilijk doen, of juist niet zit. Ik zag ook de documentaire die Sunny Bergman over mannen en mannelijkheid maakten. Daar was ze op een gegeven moment op een bijeenkomst van een man die tegen het feminisme was, aangaf dat het feminisme en de vrouwen die zich niet meer onder de duim laten houden, de mannen in verwarring brengen. Want wat moeten zij dan? He?? Dat denk ik dan. Alle ruimte die er is, maar dan iets moeilijk vinden omdat je het niet meer kunt doen zoals je het altijd gedaan hebt. Het spel. Mijn vrije interpretatie, maar raakt aan datzelfde.

Dingen veranderen, fouten worden gemaakt, mensen doen iets, of niet. Het is wat het is. En dat is misschien wel eens moeilijk om daar mee om te gaan, maar de situatie op zichzelf is klip en klaar. Projecteren, moeilijk doen… Mijn favoriete overleving. En heerlijk om dat soms bij anderen te zien, en me verwonderd te voelen. En dat ik het oprecht niet begrijp.

Ja sinds ik ben gestopt met worstelen* is mijn leven een stuk leuker en vooral makkelijker geworden.

* en ja natuurlijk worstel en foeter ik ook nog wel. En heerlijk om dan gespiegeld te worden of uitgelachen door een vriendin.

Dat wilde er even uit, de wereld in. Fijne dag

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Een nieuwe liefde

Vanmorgen werd ik overspoeld door een golf van liefde voor mijn bedrijf… Dat kan dus ook. Ik heb het nog niet eerder zo specifiek ervaren. Het was zo bijzonder.

Zeven jaar geleden ontstaan, de wens om mijn werk op mijn eigen manier te doen. Precies zo zoals ik dacht dat het goed was. Bedoeld om naast mijn toenmalige baan te doen, maar dat liep anders. Ik mocht al gauw fulltime aan de bak. Midden in de crisis en vol vertrouwen. En joh wat heb ik veel gedaan en nog meer geleerd. Ontelbare ideeën, overtuigingen en patronen los mogen laten. En dat het volle vertrouwen soms ook ver te zoeken was. En toch als het puntje bij paaltje kwam, ik wilde niet anders. En elke keer als het niet zo lekker liep en ik uiteindelijk opgaf “nou dan gaan we maar failliet”, nam het verhaal weer een andere – positieve – wending.

Financieel heb ik hele goede en ook minder goede jaren gehad. Drukke en minder drukke tijden. Ook dat golfde, al met al wel in een stijgende lijn. En toch… dat geld is nooit het belangrijkste geweest. Ik ben geen ondernemer geworden omdat ik zo graag ondernemer wilde zijn. Ik wilde het op mijn manier doen. “Als je uurtarief niet hoog is, nemen mensen je niet serieus”. Nou, dan nemen ze me maar niet serieus. Ik ben goed in wat ik doe, en daar mag ik goed voor betaald worden. Maar dat onderste uit de kan? Nee dat hoef ik niet.photo-1509264241942-e0f554893e92

En ook dat heb ik een paar jaar geleden onderzocht. Na een hele drukke tijd en heel veel geld op mijn rekening. Dat toch wel fijn voelde. Dat geld dan, niet het drukke en meer dan fulltime werken. Ik heb een traject gedaan waarin ik heb geleerd hoe ik door online te ondernemen, heel veel kan verdienen. En ik heb daar heel veel van geleerd. Ook dat ik niet online wil werken om zo heel veel te verdienen. Ik ben ondernemer geworden om op mijn eigen manier te werken, weet je nog Helen? En er komt vast nog wel eens iets online’s. Want ik zie de voordelen en het meer mensen kunnen bedienen ook. Maar dan op mijn manier. En niet om een omzet van zoveel nullen te halen. Maar goed, dat zit nog in de pijplijn.

En zo heeft er heel veel in de pijplijn gezeten door de jaren heen. Ik heb veel uiteenlopende en mooie opdrachten mogen doen. Nog uiteenlopender mensen mogen begeleiden, in heel veel functies, van vuilnismannen tot directeuren. Heerlijk… het waren allemaal mènsen. Dat is wat ik het liefste doe: van mens tot mens werken…

En na jaren fulltime met dit fijne bedrijf dat me zoveel brengt, bezig geweest te zijn, is er twee maanden geleden een nieuwe liefde in mijn leven verschenen. Uit frustratie een brief geschreven. Een functie die via een mail van linkedin langskwam net op het moment dat ik een contactpersoon op de eerste dag na mijn vakantie niet te pakken kreeg omdat hij nog twee weken vrij was. Ik was zo jaloers op Dave die gewoon naar zijn werk was gegaan die dag en aan het werk kon. En ik? Ik moest weer alles alleen, en van alles aanzwengelen.. uit frustratie dus een brief geschreven en eigenlijk alweer snel vergeten. Tot ik twee maanden later gebeld werd. Ik had op een functie gesolliciteerd die uiteindelijk niet door ging, maar wilde ik niet als generalist solliciteren? Uh… nou ja, praten kan geen kwaad. En toen ik daarna eens goed ging kijken waar ik eigenlijk op gesolliciteerd had, werd ik me toch een potje enthousiast….! Deze baan, deze organisatie.. ze passen me precies.

En inmiddels ben ik al een maand aan de slag. In loondienst. Dat had ik drie maanden geleden dus nooit geloofd. En ik heb het zo naar mijn zin. Zo erg dat ik zelfs even overwoog helemaal met Aventurijn te stoppen en te kijken of ik fulltime in dienst kon.

En nu dus die golf van liefde vanmorgen. Voor Aventurijn. Mijn lieve bedrijf. Het bedrijf dat me zo veel gebracht heeft en dat nog steeds doet. Vol verwachting en zin voor alles wat gepland staat en nog in de pijplijn zit. En ook gewoon de ruimte ervaren om het alletwee te kunnen doen, eigen bedrijf en loondienst. Niet te hoeven kiezen. Met mensen werken, goed doen. Op mijn manier <3

Posted in Uncategorized | Leave a comment